cromer ♥

-Robisz mnóstwo tych auto-destrukcyjnych rzeczy.
-To nie auto-destrukcja, to samoobrona. W przeważającej większości.
-Samoobrona przed czym?
-Przed rzeczywistością.

Istnieje teoria, że jeśli ktoś się dowie, dlaczego powstał i czemu służy wszechświat, to cały kosmos zniknie i zostanie zastąpiony czymś znacznie dziwaczniejszym i jeszcze bardziej pozbawionym sensu. Istnieje także teoria, że już dawno tak się stało.

Jak daleko byś się posunął by udowodnić swoją niewinność, odzyskać to co przez czyjeś kłamstwa straciłeś, udowodnić jak wiele jesteś wart. Jak daleko byś zaszedł w dążeniu na szczyt ? Czy dałbyś radę podjąć wyzwanie z którym musiałbyś walczyć całkowicie sam ? - to jest pytanie warte zastanowienia a nie jakiś kolejny pusty żart.

Czasami należy dać sobie spokój z jakąś sprawą, nie oglądać się za siebie - po to by móc zacząć nowy rozdział. Jednak bywają momenty tak pogmatwane, że nie masz pojęcia co zrobić. Wtedy właśnie nadchodzi moment gdy chcąc czy nie chcąc musimy przewrócić kartki do początkowych stron. Nie możemy jednak zapomnieć o swoim celu. Nie siedź w nich dłużej niż to konieczne. Inaczej już z stamtąd nie wyjdziesz. Inaczej nic nie uzyskasz.

powiedź szczerze. nie boisz się ? a co jeżeli zapatrzony w gwiazdy nie dostrzeżesz księżyca ? ominie cię to, czego


“wieczorem jestem podatna na wpływy. potrzeba rozmowy jest tak silna, że każdy staje się dobrym rozmówcą. wieczorem nie kryję urazy i jestem otwarta na każdy temat. łatwiej wyjawiam tajemnice, łatwiej opowiadam o swoich marzeniach. wieczorem udowadniam samej sobie, że najodpowiedniejszym partnerem dla mnie byłby ktoś z takim samym zamiłowaniem do rozmów.''

this shit is kill us baby.

'Nie była ideałem. Nie przypominała niczego, co piękne. Mówiła, że nie okazuje uczuć, ale robiła to mówiąc o nich. Próbowała być egoistką, bezskutecznie. Żyła po swojemu i chciała kogoś, kto będzie miał swój świat i znajdzie w nim dla niej miejsce. Nie chciała wiele, chciała jedynie mieć wszystko. Nie chciała podbić świata, tylko by ktoś go podbił dla niej, owinął w wielką czerwoną kokardę i dał jej w prezencie. Chciała spokojnego życia, w którym ciągle będzie się coś działo. Chciała żyć długo, ale nie dożyć starości. Umrzeć po cichu, ale żeby każdy o tym wiedział.'

Bez zaufania nie zbudujesz żadnej trwałej więzi, lecz jak mamy zaufać gdy życie nauczyło nas uważać na każdym kroku . To wszystko jest nie możliwe. Nie zrozumiałe.
Dążymy do czegoś czego pragniemy a poddajemy się już na pierwszym szczeblu. Ludzie wybierają drogi na skróty zapominając, że najkrótszą drogą jest ta w linii prostej . Jesteśmy połączeni, niewidzialna nicią. Jeśli nasze losy mają się spotkać, wszechświat zrobi wszystko by tak się stało, chyba że przegoni go śmierć. Chłodna, bezszelestna nicość.


''Każdego ranka po przebudzeniu otrzymujemy kredyt w wysokości
84.600 sekund życia na dany dzień.Kiedy wieczorem kładziemy się spać niewykorzystana reszta sekund, nie przejdzie na następny dzień.To, czego nie przeżyliśmy w ciągu dnia,
jest na zawsze stracone, pochłonięte przez wczoraj.
Każdego następnego ranka rozpoczyna się ta sama magia.
Znowu otrzymujemy taką liczbę sekund życia
i wszyscy zaczynamy grać w tę nieodwracalną grę.
Ten bank może zamknąć nam konto w najbardziej nieoczekiwanym momencie,bez żadnego ostrzeżenia. W każdej chwili może zatrzymać nasze życie. ''

Czasami trzeba przejść przez piekło, aby odnaleźć szczęście i radość życia. Wszystko co spotyka nas w życiu, ma nas czegoś nauczyć. To właśnie kreuje nas samych i to, kim jesteśmy.


Jesteśmy złożonym systemem operacyjnym, który tworzy żywą wspólnotę. Czasami gubimy się, nie rozróżniając dobra od zła. Zapominamy kim jesteśmy. W pewnym momencie sami sobie już nie możemy zaufać. Słuchamy słów, które nie mają dla nas żadnego znaczenia. To wszystko nas atakuje. Atakuje nas podświadomość, której my nie chcemy słuchać. Nie boimy się po raz kolejny zaufać. Boimy się po raz kolejny zabłądzić w tym labiryncie bez wyjścia. Bo nawet śmierć nie sprawi że nasza dusza osiągnie stan uspokojenia. Nie zdajemy sobie sprawy z tego co kryje jutro, co kryje przyszłość. Nie zdajemy sobie sprawy z najdrobniejszych rzeczy. Każda nasza nadzieja, marzenie, pragnienie wpływa na nas bardziej niż oczekujemy. Bardziej niż sądzimy. Zamknij oczy i idź. Tylko to nam zostaje. Możemy robić wszystko i nie robić nic. Nasz umysł jest do opanowania. Jesteśmy w stanie powiedzieć sobie dość. Teraz tylko warto zadać sobie pytanie. Czego tak właściwie oczekujemy. Bo do niektórych rzeczy już nie warto dążyć. Nie warto, jeśli w nie – nie wierzymy.

'zamiast iść do przodu zostajemy w tyle'

Od urodzenia jesteśmy skazani na śmierć. Nie bój się więc ze coś się stanie. Bo stanie się- prędzej czy później. Jedyne o co powinieneś się martwić to, to czy będziesz wstanie wykorzystać swój czas na Ziemi jak najlepiej.


Jesteśmy jedynie ludźmi. Istotami żyjącymi w tym wszechobecnym świecie, jednymi z wielu gatunków życia. Jedni umierają podczas gdy drudzy się rodzą. Ilu z nas zastanawiało się nad sensem swojego istnienia. Nad tym czy jesteśmy do czegoś stworzeni. Czy dany nam był cel o którym my nie mamy pojęcia. A może wpływ samotności, która tkwi wewnątrz nas jest skupiskiem naszego złączenia. Bezkresna przestrzeń nie dająca odpowiedzi na zadane pytania. To wszystko jest jak splątanie kwantowe. W skrócie jeden wielki paradoks. Coś co nie powinno mieć miejsca a jednak. Takie przeczenie, panująca nie zgodność. Życie jest jednym wielkim znakiem zapytania, który my tworzymy. Każdy może tłumaczyć sobie coś na własny sposób, ale są takie sprawy których nie można wytłumaczyć od tak. Może i jestem wierząca ale są sprawy, którymi religią na pewno nie wytłumaczę. Mówię wierzę w Boga a nie w kościół, ale z każdą sekundą swego życia zastanawiam się nad tym do czego to prowadzi. Sama jestem dla siebie zagrożeniem, sama tracę nad sobą panowanie, jedynie dlatego, że nie potrafię dojść do porozumienia z własnymi myślami. Burza panująca we mnie. To dopiero paradoks. Najtrudniejsza jest wiedza, że należy się przyzwyczaić do niewiedzy.

szkoda, że nie umiesz zrozumieć oczywistego. domyślić - że Cię kocham jak nikogo innego.


Prawda jest taka, że wcześniej czy później wszyscy nas skrzywdzą. Naszym zadaniem jest jedynie odróżnić tych, dla których warto cierpieć od pozostałych. Nasze życie składa się z krótkich momentów. Chwil szczęśliwych i smutnych incydentów. Choć nie mamy wpływu na nasze uczucia, mamy wpływ na to co z nimi zrobimy. Pewnego dnia zobaczyłam dziewczynę na pozór szczęśliwą. Stwarzała aurę silnej, niezależnej, ale coś ją zdradziło. Oczy. Ujrzałam w nich smutek, cierpienie i ból idący w parze z nieprzespanymi nocami. Najgorsze w tym wszystkim było to, że tą dziewczyna byłam ja. Każdy z nas ma choć jedną osobę, której z głębi serca chciałby coś powiedzieć, ale obawia się konsekwencji.


'zbieram na bombę , by rozpierdolić tej jebany świat w drobny mak'

Nigdy nie będę pasować do waszych upodobań. Nigdy nie będę idealna. Jestem jedynie człowiekiem choć w tych czasach trudno to nazwać człowieczeństwem.

-Słyszę szumy w Pani sercu. Trzeba będzie coś na to poradzić.
-Lekarstwo, które mogłoby mi pomóc pomaga już tej brunetce za oknem.


Jest znacznie łatwiej burzyć nic budować. Szkodzić niż pomagać. Nienawidzić niż kochać. Mogłabym napisać milion wersów, o tym jak cierpię. Kląć jeszcze głośniej i jeszcze częściej, albo odejść, nie mówiąc nic więcej. Moje życie to idealny cmentarz umarłych nadziei. Chciałabym odejść lecz jeszcze nie wiem w którą stronę. Niejednokrotnie lepiej jest udawać szczęśliwego, niż tłumaczyć wszystkim co nam jest. Niewielu szczerych spotykamy na swej drodze, wielu z nas woli polegać jedynie na sobie. Urodzeni by umrzeć . Żyjemy choć nie zawsze chcemy.

W życiu każdego z nas jest przynajmniej jedna niewypowiedziana tajemnica, niewybaczalny żal, nieosiągalne marzenie i niezapomniana miłość.



Każde słowo, każdy gest z ułamkiem sekundy staje się już przeszłością o którą musisz się zatroszczyć po to, by nie stała się jedynie gromadą bolesnych wspomnień. Przy każdej niepewności tkwi w nas odrobina nadziei. Nie potrafimy z niej zrezygnować, nawet gdy wiemy że to nie ma najmniejszego sensu. Są sytuacje bardziej pogmatwane niż mogłoby się nam wydawać. Przybierają postać domina. Gdy tkniesz jedną rzecz reszta pierdoli się po kolei.

Granica między fantazją a rzeczywistością, zawsze byłą u mnie beznadziejnie zamazana.


Spędzała całe tygodnie z książką, przed komputerem bądź beznadziejnie drepcząc po ulicach. Nie pragnęła, nie wspominała. Żyła bo żyła. Zmieniała się w kogoś kim tak bardzo nie chciała się stać. Kiedy nadchodzi rozpacz, niepojęta i wszechogarniająca, życie staje się bezużyteczną rzeczą, pozbawioną istotnego sensu panującego nad całością. Ona nie oczekiwała wiele. Chciała zapomnieć. Pragnęła przestać cokolwiek odczuwać. Marzyła o odsunięciu się w nicość. To uczucie które rozpierdala cię od środka, w momencie gdy zdajesz sobie sprawę, że nie masz już nic. Chcesz krzyczeć a milczysz, lecz to nie znaczy, że nie masz nic do powiedzenia. Milczysz bo nic nie zobrazuje, nie opisze, nie wyrazi tego co czujesz. Nasza przeszłość nadaje kształt naszej przyszłości, lecz to teraźniejszość jest tym co odgrywa główną rolę. Ignorowanie ludzi nie jest trudne, lecz konsekwencje z tym związane są naprawdę duże . Kiedy mówisz, że jesteś inny niż wszyscy, stajesz się dokładnie taki jak reszta.

Pomyśl o czymś innym, o czymkolwiek, powiedziała sobie, ale było za późno. Raz uwolnione obrazy otoczyły ją wirem, zbyt bolesne, żeby móc je znieść, zbyt piękne, żeby je od siebie odepchnąć.



Człowiek to rzeczownik a rzeczownikiem rządzą przypadki. Jednak jeśli przypadki są tylko przypadkami to czemu wydają się tak doskonale przemyślane ? Podobno w życiu każdego człowieka istnieje punkt zwrotny. Jest to chwila, kiedy człowiek musi sam siebie zaakceptować. Już nie chodzi o to, jakim się ma stać. Chodzi o to, jaki jest i jakim pozostanie. Możemy zobaczyć to czego inni nie widzą, wystarczy że uniesiemy wzrok ponad horyzont. Stać nas na wiele, niestety my nie zdajemy sobie z tego sprawy. Żyjemy w brutalnym świecie. Sami jesteśmy brutalni. Cokolwiek zrobisz, i tak tysiące ludzi przed tobą to już zrobiło. Cokolwiek czujesz, inni czuli to przed tobą, cokolwiek cię spotka, nie będzie to nic nowego. Jeśli więc robisz coś złego, nie martw się, bo inni nie byli lepsi. Każdy z nas popełniał nie odwracalne błędy.

Czytam by zapomnieć. Oddać się w krainę fikcji literackiej, która niejednokrotnie bywa wspaniałym lekarstwem. Życie jest tak cholernie pogmatwane, że często wydaje nam się bez sensu. Czasem odnosimy wrażenie, że świat jest domem wariatów. Każda opowiedziana lub napisana historia zagęszcza życie, nadaje mu jakiś rytm. Ma początek, środek i koniec. Coś znaczy, może coś niezbyt złożonego, może jej przesłanie jest proste, nawet naiwne, ale ma jakiś sens. I to daje nadzieję. Nadzieję, która pomaga nam wtedy gdy wszyscy już nie dali nam szans.

Nasze życie można nazwać pewnego rodzaju paradoksem. Będąc dziećmi, pragniemy już stać się dorosłymi, a kiedy już osiągamy tą dorosłość, nagle zależy nam na powrocie do dzieciństwa.


Nie ma takiej siły, która otworzy nowy rozdział Twojego życia, jeśli Ty nie zechcesz zamknąć poprzedniego tak samo jak może istnieć sto sposobów komunikowania się we współczesnym świecie, ale nic nie zastąpi ludzkiego spojrzenia. Urodziliśmy się z ambicjami dzięki którym dążymy do realizacji swoich celów, jednak żeby je osiągnąć, trzeba ogromnego zaangażowania, które nie jednych na samym początku swej drogi odstrasza. Boli mnie fakt, iż po raz kolejny muszę zmagać się z szarą codziennością, która coraz bardziej potrafi mnie dobić. Samotność po raz kolejny mnie dopadła. Izolacja od otoczenia zmienia człowieka we wraka, lecz bywają momenty gdy warto przemyśleć wszystko. Zrobić swoisty rachunek sumienia.

Możesz zobaczyć to czego inni nie widzą, wystarczy że uniesiesz wzrok ponad horyzont.



Melancholia dopada nie wiadomo kiedy i dlaczego. Pojawia się znikąd, zżera duszę , serce i umysł. Pozostawia po sobie pustkę , którą ciężko zapełnić. Żyjemy w świecie iluzji i złudzeń. Teatr umysłu, burdel podświadomości na najwyższym piętrze abstrakcji. Tak wiele ocen postawionych zbyt pochopnie, wiele decyzji podjętych zbyt gwałtownie. Spójrzcie na otaczający nas świat. Tyle zalet ile wad. Tyle zysków ile strat.

''Przypadkiem na ognisku potkaliśmy się we trójkę : ja, on i ona . Zabawne co . Widziałam w jaki sposób ją obejmuję jak patrzy na nią . Ukradkiem patrzyłam na nich to bolało. Ale to nic wzięłam butelkę wódki i zaczęłam sama ją pić popijając wulgarnymi słowami skierowane ku niej . Podeszła do mnie zaczęłyśmy rozmawiać Spytała mnie czemu pije odpowiedziałam jej czemu oddycha . Widzę jak na niego patrzysz . Patrze na niego w taki sam sposób jak on na Ciebie . Oddaj tą butelkę za dużo już wypiłaś . Nie wiedząc, że on siedzi za nami i wszystko słyszy . Odpowiedziałam: już jedno mi zabrałaś drugiego mi na pewno nie odbierzesz, Wasze zdrowie! przechylając butelkę jednym oddechem wypiłam ją do końca . Ona odeszła ale nie do niego, zrozumiała . lecz było za późno .. Nie zauważyła, że wcześniej zdążyłam wziąć garść tabletek .''

Realizuję swój plan, nie szukam wrażeń, żyję w zamkniętym świecie własnych marzeń.

'Istnieją dwa powody, które nie pozwalają ludziom spełnić swoich marzeń. Najczęściej po prostu uznają je za nierealne. A czasem na skutek nagłej zmiany losu pojmują, że spełnienie marzeń staje się możliwe w chwili, gdy się tego najmniej spodziewają. Wtedy jednak budzi się w nich strach przed wejściem na ścieżkę, która prowadzi w nieznane. Strach przed życiem rzucającym nowe wyzwania, strach przed utratą na zawsze tego , do czego przywykli. '

- dziecko czemu ty jesteś w szpitalu ?
- również jestem zawiedziona, miała być kostnica.



Kiedy ludzie mówią Ci, że się zmieniłeś to wynika to głównie z tego, że przestałeś zachowywać się tak, jak oni tego od Ciebie wymagają. Z czasem nabieram wątpliwości czy jest w nas więcej dobra czy też zła. Z każdym dniem coraz bardziej przekonuję się do twierdzenia że rasa ludzka się zgarsza. Idąc przez życie walczę by jeszcze utrzymać się przy życiu, lecz najgorsza jest ta walka pomiędzy tym co czujemy a tym co wiemy. Coraz mocniej podkręcam muzykę w słuchawkach, które niedługo eksplodują, tylko po to by zagłuszyć wszystkie myśli. Chciałabym choć chwilę odpocząć od atakujących mnie słów, i w patrzeć w jeden punkt zapominając o wszystkim co mnie otacza. Bo prawda jest jedna i wielu już znana - nikogo nie obchodzi co naprawdę czujesz, nikogo nie obchodzi jak bardzo próbujesz, nikogo nie obchodzi jak silnie się starasz, już często słyszałam - co ty odpierdalasz ?